Nick Weber
Met deze dissertatie gaat Nicholas Fox Weber uitgebreid in op de vormendejaren en vroege carrière van Piet Mondriaan. Als kunsthistoricus heeft Weber zich gedurende zijn ruim veertigjarig directeurschap van de Josef and Anni Albers Foundation, ingezet voor een ruimer begrip van de betekenis van het modernisme, alsmede voor het belang van de geometrische abstractie als fundament van het menselijk bestaan, en nu, door Mondriaan tot zijn onderwerp te maken, breidt hij die opgave uit met een nieuw gebied.
Weber toont aan hoe Mondriaan, na zich jarenlang te hebben toegelegd op
het schilderen van figuratieve onderwerpen als bomen, duinen, vuurtorens,
boerenland, bloemen, en mannen en vrouwen uit zijn kennissenkring, tot
de conclusie kwam dat het hoogtepunt van de kunst alleen bereikt kan
worden wanneer er geen sprake is van enige subjectieve voorstelling.
Het leven van de kunstenaar vanaf zijn geboorte tot zijn verhuizing uit Nederland naar Parijs in 1919 wordt hier door Weber in kaart gebracht, waarbij hij zich steeds rekenschap geeft van de psychologische en biografische factoren die Mondriaan brachten tot de beelding waarmee hij uiteindelijk zijn onuitwisbare stempel op de zichtbare wereld drukte.
Het proefschrift werd begeleid door prof.dr. Hans Renders en dr. Peter de Ruiter. De verdediging van het proefschrift vond plaats op 20 september 2018, 12:45 uur in de aula van het Academiegebouw aan de Rijksuniversiteit Groningen.